Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Εσείς, λάβατε πασχαλιάτικη κάρτα από τον Αναστάσιο;

Δημοσίευση : 10 Μαΐου


Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος, προς την εφημερίδα «Η Καθημερινή» (όπως μας πληροφορεί η κ. Ελένη Mπιστικα, σήμερα):


«Η ελπίδα και η δύναμη που χαρίζει η Ανάσταση του Χριστού να στηρίζουν την καθημερινότητά μας.».

(Ευχετήρια κάρτα που έστειλε στην «Κ» και στον εκδότη της κ. Αντώνη Καρκαγιάννη)


Εσείς λάβατε κάρτα από τον Αναστάσιο;

Όχι;

Τότε φαίνεται ότι δεν έχετε κάνει έργο ζωής (όπως έχει κάνει η εφημερίδα) την προβολή της θεωρίας του Δαρβίνου!!!..

Κρίμα! Δεν πειράζει, μια άλλη φορά..

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2008

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2008

Παναγιώτης Μιχαλόπουλος

Παναγιώτης Μιχαλόπουλος
(Επιστολογράφος - Blogger)
Ξάνθου 66 -16777- Ελληνικό.
Τηλέφωνο: 698 2331071

1. ΥΜΝΟΙ ΚΑΙ ΑΣΜΑΤΑ
http://ymnoiasmata.blogspot.com/
2. Καλόγερος Παΐσιος
http://kalogeropaisios.blogspot.com/
3. Λείψανα
http://leipsana.blogspot.com/
4. Παναγιώτης Μιχαλόπουλος
http://p-michalopoulos.blogspot.com/
5. Άγιο Φως
http://agiofos.blogspot.com/
6. Αγιογραφίες
http://agiograffiti.blogspot.com/
7. ΧΑΙΡΕΤΕ
http://xairete.blogspot.com/
8. ΙΣΛΑΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
http://islamikathemata.blogspot.com/

9. Στολές Δεσποτικές
http://stolesdespotikes.blogspot.com/
10. Αγία Γραφή
http://agiografika.blogspot.com/
11. Χιουμοριστικά
http://humoristica.blogspot.com/
12. ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
http://ecclesiasthemata.blogspot.com/
13. IERONYMOS-B
http://ieronymosb.blogspot.com/
14. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
http://bartholomaios.blogspot.com/
15. Ρασοφόροι
http://rasoforoi.blogspot.com/
16. Παπική Εκκλησία
http://papismos.blogspot.com/
17. Άγιος Κορυδαλλού
http://agios-korydallou.blogspot.com/
18. Δεισιδαιμονίες
http://deisidaimonies.blogspot.com/
19. Δαρβινισμός
http://darwinismos.blogspot.com/
20. Νεο-Ειδωλολάτρες
http://idololatres.blogspot.com/

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2008

Πάνε οι «μαύρες τρύπες», έμεινε η «τρύπα» της Δαρβινομαϊμούς

Ο... θάνατος της θεωρίας των «μαύρων τρυπών»

«ΚΑΤΑΠΙΝΟΥΝ» ό,τι βρουν στο πέρασμά τους και προκαλούν τα ευφυέστερα μυαλά του κόσμου (!!!) όμως η θεωρία η οποία στηρίζει την ύπαρξή τους μπορεί να μην είναι ορθή, επισημαίνουν ειδικοί. Δεν αποκλείεται μάλιστα να μην υπάρχουν καν. Ο λόγος για τις «μαύρες τρύπες».
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η παραδοσιακή αντίληψη για την ύπαρξή τους θα πρέπει να αντικατασταθεί από μια εναλλακτική, η οποία κάνει αναφορές σε περίεργες, μαγνητικές περιφερόμενες σφαίρες πλάσματος.
Αν τα νεώτερα στοιχεία επιβεβαιωθούν - ορισμένοι επιστήμονες είναι άκρως επιφυλακτικοί - αυτό θα ανατρέψει τη θεωρία που προέκυψε από τους υπολογισμούς Άγγλου γεωλόγου το 1784 και επαληθεύτηκε στη συνέχεια από τον Αϊνστάιν, ενώ οδήγησε και τον αστροφυσικό Στίβεν Χόκινγκ στη συγκρότηση τεσσάρων νόμων.
Οι επιστήμονες, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Ρούντι Σιλντ από το Κέντρο Αστροφυσικής Χάρβαρντ Σμιθσόνιαν, άρχισαν να κάνουν λόγο για τον... θάνατο της θεωρίας των «μαύρων τρυπών» όταν παρατήρησαν ένα κβάζαρ, (ουράνιο σώμα με εμφάνιση αστέρα και μεγάλη λαμπρότητα) σε απόσταση 9 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Τα κβάζαρ θωρείται ότι έχουν στο κέντρο τους «μαύρες τρύπες». Οι επιστήμονες ήλεγξαν αυτήν τη θεωρία, παρατηρώντας ένα κβάζαρ με 14 τηλεσκόπια. Είδαν λοιπόν πως υπήρχε μια τρύπα σε έναν δίσκο ο οποίος περιέβαλλε το κέντρο του κβάζαρ, και μάλιστα μεγάλου εύρους. H τρύπα αυτή θα μπορούσε να προκληθεί από μεγάλη αποβολή υλικού λόγω της επιρροής ισχυρού μαγνητικού πεδίου, αποφάνθηκαν. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι «μαύρες τρύπες» δεν έχουν μαγνητικά πεδία, άρα τα κβάζαρ θα πρέπει να ενισχύθηκαν από μια πολύ πυκνή σφαίρα πλάσματος. Οι ίδιοι ονόμασαν αυτήν τη σφαίρα πλάσματος «μαγνητοσφαιρικό διαρκώς καταρρέων αντικείμενο». Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η ύπαρξή του αποκλείει την ύπαρξη «μαύρων τρυπών».
ΤΑ ΝΕΑ , 31/07/2006.

http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18601&m=N68&aa=2

Τύχη, ή Δημιουργία;

Οι μεταλλάξεις, ευτυχώς για εμάς, είναι σχετικά σπάνιες. Συμβαίνουν περίπου μία σε κάθε δέκα εκατομμύρια αναδιπλασιασμούς του μορίου του DNA...

(1 με 7 μηδενικά, δηλαδή 10 εκατομμύρια !!).

Η πιθανότητα του να συμβούν δύο σχετιζόμενες μεταξύ τους μεταλλάξεις στην σειρά είναι το γινόμενο των επί μέρους πιθανοτήτων :
1 με 7 μηδενικά X 1 με 7 μηδενικά = 1 με 14 μηδενικά.
δηλαδή εκατό τρισεκατομμύρια.

Δύο μεταλλάξεις σε μία μύγα δεν θα προκαλούσαν τίποτε περισσότερο από μία αλλαγή, ίσως, στο ζάρωμα των φτερών της.
Η πιθανότητα να έχουμε τρείς στην σειρά σχετιζόμενες μεταλλάξεις είναι
1 με 21 μηδενικά
( δηλαδή ένα δισεκατομμύριο τρισεκατομμύρια ) !
Ξαφνικά ούτε ο ωκεανός δεν φθάνει για να χωρέσει τόσες μύγες!

Τι γίνεται με τέσσερεις μεταλλάξεις;
1 με 28 μηδενικά !!!!!!!
Ούτε όλη η γη δεν φθάνει για να χωρέσει τόσους μικροοργανισμούς!
Και μιλάμε μόνο για τέσσερις μεταλλάξεις.

Χρειάζονται πολύ περισσότερες για να μετατρέψουν ένα ψάρι σε καθηγητή πανεπιστημίου !!!!

Για να αλλάξει& το γενετικό υλικό από ένα είδος σε ένα άλλο είδος χρειάζονται αρκετά εκατομμύρια μεταλλάξεις στην σειρά , και για κάθε μία από αυτές, θα πρέπει να πολ/σιάζουμε επί 10 εκατομμύρια !!!!

Σε αυτό το σημείο οι νέο-Δαρβινιστές είπαν ότι ναι μεν οι πιθανότητες είναι ελάχιστες αλλά έχουμε (κατ αυτούς) όλο τον απαιτούμενο χρόνο, 5 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου

Αλλά τα 5 δισεκατομμύρια χρόνια είναι σε δευτερόλεπτα, 1 με 17 μηδενικά
Πόσα άτομα περιέχει το όλο το σύμπαν ??
1 με 80 μηδενικά !!!!

Έτσι λοιπόν όλο το σύμπαν δεν είναι τόσο μεγάλο η τόσο παλαιό
για να χωρέσει την πιθανότητα της εξέλιξης ας πούμε του αλόγου,
την οποία ο ίδιος ο Huxley, υποστηρικτής της θεωρίας της εξέλιξης υπολόγισε σε 1 με 3.000.000 μηδενικά !!!

Βλέπουμε λοιπόν ότι η επιστήμη των μαθηματικών αποκλείει κάθε πιθανότητα οι μεταλλάξεις να δημιούργησαν εξελικτικές αλλαγές

Συνεχίζεται . . .

******************

. . . σε συνέχεια του προηγούμενου . . .

Η θεωρία της αυτόματης γένεσης των αμινοξέων, με κάποια ηλεκτρική εκκένωση από την ατμόσφαιρα και συνθέσεων αζωτούχων και ανθρακούχων ουσιών σε αμινοξέα.
Πολλά μαζί αμινοξέα μπορούν να σχηματίσουν μια πρωτεϊνη ( λεύκωμα ) . Υπάρχουν βέβαια πολλά αμινοξέα και πολλά είδη λευκωμάτων. Για το κάθε ένα, σύμφωνα με τη θεωρία, θα πρέπει να έγινε μια ξεχωριστή εκκένωση.
Πώς το λεύκωμα πήρε ζωή ?
Γιατί η επιστήμη σήμερα με όλα τα μέσα που κατέχει δεν μπορεί να φτιάξει λευκώματα, λίπη, υδατάνθρακες?
Η πιθανότητα να σχηματισθεί τυχαία έστω και ένα απλό μόριο πρωτεΐνης μέσα σε μια οργανική σούπα ανέρχεται από τους εξελικτικούς στο 10 στην 113(δύναμη). Η πιθανότητα όμως 10 στην 30 ( δύναμη ) απορρίπτεται από τους μαθηματικούς σα να μην συμβαίνει ποτέ
Και ο αριθμός 10 στην 113 είναι μεγαλύτερος από τον συνολικό αριθμό ατόμων που υπάρχουν στο σύμπαν (10 στην 80)
Μερικές πρωτεΐνες χρησιμεύουν σαν δομικά υλικά του κυττάρου και άλλες σαν ένζυμα. Χωρίς τη βοήθεια αυτών το κύτταρο θα πέθαινε. Γύρω στις 2.000 πρωτεΐνες-ένζυμα χρειάζονται γιά τη δραστηριότητα του κυττάρου. Οι πιθανότητες να ληφθούν όλες αυτές στην τύχη είναι 10 στην 40.000 !!!!!!!
Ο άγγλος καθηγητής Hoyle χρησιμοποιεί ένα γνωστό παιχνίδι, τον κύβο του Rubic, για να δείξει πόσο ανόητο είναι να πιστεύει κανείς στην τυχαία δημιουργία της ζωής. "Δώστε μπερδεμένους κύβους σε ένα άτομο με δεμένα μάτια και αφήστε τον να κάνει μιά τυχαία κίνηση κάθε δευτερόλεπτο. Θα χρειαστεί εκατοντάδες φορές περισσότερος χρόνος από την ηλικία της γης την οποία ανεβάζουν σε 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, για να λύση το παιχνίδι των κύβων".
Χρειάζεται πολύ μεγάλος φανατισμός εναντίον της αλήθειας για να παραδεχθεί κανείς τέτοιου είδους παραδοξολογίες.
Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από το Θεό, γράφει η Αγία Γραφή. Η περιγραφή είναι απλή και λογική.
"Και έπλασε Κύριος ο Θεός τον άνθρωπον από χώματος εκ της γης και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν". (Γένεση β:7)
Το ότι το σώμα του ανθρώπου είναι φτιαγμένο από χώμα, είναι αποδειγμένο από την αναλυτική Χημεία. Ο,τι στοιχεία περιέχει το χώμα, περιέχει και το σώμα. Το ότι το σώμα έχει ζωή, ψυχή και πνεύμα, φανερώνεται από την ενέργεια του Θεού, ο οποίος "ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοή ζωής". Ο Θεός δεν ενεφύσησεν ούτε οξυγόνο, ούτε αέρα, διότι ο Θεός δεν αναπνέει, αλλά ενεφύσησε Πνεύμα το οποίο, "εφύλαξε" μέσα σ' αυτό το σώμα.
Είναι συχνό το φαινόμενο η "επιφανειακή" επιστήμη να διαφωνεί με την "αληθινή" επιστήμη, το σίγουρο όμως είναι ότι η "αληθινή" επιστήμη δεν διαφωνεί με την Αγία Γραφή.-
Βασικά λοιπόν πως αρχίζει η δημιουργία ενός ζώντος οργανισμού; Ουσιαστικά, ένας οργανισμός αρχίζει με αμινοξέα. Έρχεται σε ογδόντα διαφορετικούς τύπους, αλλά μόνο είκοσι από αυτούς βρίσκεται στους ζώντες οργανισμούς. Εάν τα αμινοξέα δημιουργήθηκαν από την ακτινοβολία στην πρωτόγονη Γη, δεν θα υπήρχε καμία αποκάλυψη ποιος τύπος οξέος θα δημιουργούταν. Οι πιθανότητες που υπάρχουν είναι ακριβώς μια στις τέσσερις. Το τέχνασμα είναι να απομονωθεί ο σωστός τύπος αμινοξέων. Κατόπιν τα σωστά αμινοξέα πρέπει να συνδεθούν μαζί στη σωστή ακολουθία για να παραγάγουν τα πρωτεϊνικά μόρια. Φανταστείτε πόσο δύσκολο θα ήταν αυτό να γίνει από τις μη καθοδηγούμενες χημικές αντιδράσεις. Θα ήταν βέβαια απλό εάν κάποιος χρησιμοποιούσε τη νοημοσύνη του για να λύσει αυτό το πρόβλημα και σκόπιμα να επιλέγει και να συγκεντρώνει εκ νέου τα αμινοξέα ένα την κάθε φορά. Αλλά θα πρέπει κάποιος να του υπενθυμίσει ότι αυτή είναι μια μη καθοδηγούμενη εξέλιξη, και δεν είναι διαθέσιμη καμία οδηγία απ έξω.
Εκτός από αυτό, υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που μπερδεύονται στο παραγόμενο υλικό, όπως οι πρόσθετες αντιδράσεις μέσα στην ακολουθία.
Άλλα μόρια τείνουν να αντιδράσουν ευκολότερα με τα αμινοξέα από ό,τι τα αμινοξέα αντιδρούν μεταξύ τους. Κατά συνέπεια, υπάρχει το πρόβλημα με τα ξένα μόρια.
Ακόμα και στο επαναστατικό πείραμα του Stanley Miller μόνο δύο τοις εκατό του υλικού που παρήγαγε συντέθηκε από αμινοξέα, έτσι θα υπήρχαν πολλές άλλες χημικές ουσίες μέσα στο παραγόμενο υλικό, που θα χάλαγαν αυτή τη διαδικασία.
Υπάρχει επίσης και μια άλλη περιπλοκή.
Τα μισά από τα αμινοξέα είναι δεξιόστροφα και τα άλλα μισά είναι αριστερόστροφα. Μόνο όμως τα αριστερόστροφα βρίσκονται στην ζώσα ύλη.
Κόψτε λοιπόν τις μισές πιθανότητες.

Τα σωστά οξέα πρέπει να συνδέονται μαζί στη σωστή σειρά -ακολουθία. Επιπλέον, πρέπει να σχηματίζουν τους σωστούς δεσμούς - πεπτιδικοί δεσμοί για να είμαστε ακριβείς - στις σωστές θέσεις γιατί η πρωτεΐνη διπλώνεται με το σωστό τρισδιάστατο τρόπο.
Εάν όλα αυτά τα βήματα δεν πραγματοποιηθούν ακριβώς, η πρωτεΐνη δεν θα λειτουργήσει !!!!!

Ένα παρόμοιο παράδειγμα θα ήταν ένα παλιό τυπογραφικό μηχάνημα, με τα γράμματα του να επιλέγονται από το χέρι. Προκειμένου να τυπωθούν τα γράμματα, θα επιλέγονταν από ένα καλάθι και θα έμπαιναν πάνω στη μηχανή της εκτύπωσης. Εάν κάποιος ευφυής άνθρωπος καθοδηγεί αυτή την επιλογή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όμως υποθέστε ότι τα γράμματα λήφθηκαν από το καλάθι και τοποθετούνται πάνω στη μηχανή από ένα χιμπατζή. Εάν τα γράμματα επιλέχτηκαν τυχαία και τοποθετήθηκαν τυχαία επάνω στη μηχανή (που φυσικά τοποθετούνται προς τα πίσω και ανάποδα), τότε ποια θα είναι η αίσθηση που θα δημιουργηθεί αν το τελικό αποτέλεσμα ήταν λέξεις, προτάσεις και παράγραφοι με την σωστή σειρά; Είναι εξαιρετικά απίθανο.

Με τον ίδιο τρόπο, ίσως εκατό αμινοξέα πρέπει να τεθούν μαζί με ακριβώς το σωστό τρόπο για να κάνουν ένα απλό πρωτεϊνικό μόριο. Και θυμηθείτε, αυτό είναι απλώς το πρώτο βήμα. Ένα πρωτεϊνικό μόριο δεν είναι αρκετά ικανοποιητικό για να κάνει έναν ζώντα οργανισμό. Περίπου άλλα διακόσια πρέπει να δημιουργηθούν με τον ίδιο τρόπο και να συγκεντρωθούν ακριβώς με τη σωστή σειρά για να κάνουν ένα χαρακτηριστικό ζωντανό κύτταρο. Υπάρχει ακόμη πιθανότητα για να γίνει;
Στα έμβια συστήματα, η καθοδήγηση που απαιτείται για να συγκεντρωθούν όλα τα μέρη προέρχεται από το DNA, το οποίο λειτουργεί μαζί με το RNA. Η παραγωγή αυτών των DNA και RNA είναι ένα ακόμη πιο περίπλοκο ζήτημα από αυτό των πρωτεϊνών. Η σύνθεση των βασικών ομάδων -κλειδιών- για το DNA και το RNA ποτέ δεν έχει επιτύχει εκτός από ιδιαίτερα μη πειστικές συνθήκες που δεν έχουν καμία ομοιότητα με εκείνες της πρωτόγονης Γης. Οι δυσκολίες του να συνθέσουμε DNA είναι, αυτή τη στιγμή, πέρα από τη φαντασία μας.

Μερικοί εξελικτικοί επιστήμονες θεωρούν ότι όλες οι ανωτέρω μη καθοδηγούμενες χημικές αντιδράσεις πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με την ιδέα της Τυχαίας Πιθανότητας. Αυτή η θεωρία συνδυάζει την τυχαία πιθανότητα με το χρόνο για να παραχθεί η ζωή. Αυτή εξετάσθηκε μαζί με τη θεωρία της στατικής κατάστασης του σύμπαντος (ότι το Σύμπαν ήταν απείρως παλαιό), και ποιος ξέρει τι θα μπορούσε να συμβεί μέσα σε ένα άπειρο χρονικό διάστημα; Αν δεν είχε τότε η θεωρία της σταθερής κατάστασης βγει λάθος, η θεωρία της τυχαίας πιθανότητας θα ήταν σχεδόν εύλογη.

Το 1965, με την ανακάλυψη της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου, οι επιστήμονες ανέπτυξαν τη θεωρία του Big Bang. Αυτή η θεωρία μετέβαλλε τις αντιλήψεις των κοσμολόγων και των οπαδών της θεωρίας της εξέλιξης, έτσι ώστε συμφώνησαν ότι το Σύμπαν ήταν περίπου 14 δισεκατομμυρίων ετών. Από το 1965, πρόσφατες εργασίες έχουν δείξει ότι η Γη είναι λιγότερο από 5 δισεκατομμυρίων ετών (αυτό συμφωνεί με τη θεωρία του Big Bang). Ακόμη μέσα σε αυτά τα 5 δισεκατομμύρια έτη, δεν παρέχονται οι πιο βασικές συνθήκες για να μπορέσει να σχηματισθεί η ζωή πάνω στη Γη. Σύμφωνα με τους εξελικτικούς η Γη πέρασε μια μακρά, πολύ μακρά περίοδο, ψύξης. Κάποτε έφτασε σε μια κατάλληλη θερμοκρασία όπου μπόρεσε θεωρητικά να υποστηρίξει τη ζωή. Βασισμένοι στην ανακάλυψη των μικροαπολιθωμάτων, οι εξελικτικοί επιστήμονες έχουν υπολογίσει τώρα, κατά προσέγγιση, ότι ο χρόνος ο οποίος πέρασε μεταξύ μιας σωστής θερμοκρασίας, που μπορεί να υποστηρίξει τη ζωή, και της πρώτης εμφάνισης της πραγματικής ζωής ήταν μόνο περίπου 400.000.000 χρόνια. Αυτός όμως δεν είναι αρκετός χρόνος για να πραγματοποιηθεί μια χημική εξέλιξη. Όχι μόνο είναι ένας πολύ σύντομος χρόνος, αλλά οι καθαρές μαθηματικές πιθανότητες για τη συναρμολόγηση όλων των απαραίτητων στοιχείων ενός ζωντανού οργανισμού είναι αστρονομικές. Ακόμα κι αν οι συνθήκες βελτιστοποιήθηκαν, δεν θα υπήρχε καμιά πραγματική πιθανότητα.

Εάν όλος ο άνθρακας στο Σύμπαν τοποθετηθεί πάνω στην επιφάνεια της Γης - που δεν θα μπορούσε αναμφισβήτητα ποτέ να συμβεί - και του επιτραπεί να αντιδράσει με τον πιο γρήγορο δυνατό ρυθμό, και αφεθεί πάνω στη Γη για ένα δισεκατομμύριο χρόνια (έστω και αν το χρονικό διάστημα που αναφέραμε είναι μόνο 400 εκατομμύρια χρόνια), οι πιθανότητες δημιουργίας ενός και μόνου ζωντανού μορίου είναι 1 προς 1060 .

Ο Behe (συντάκτης του βιβλίου το Μαύρο Κιβώτιο του Δαρβίνου) έχει πει ότι η πιθανότητα να συνδεθούν μαζί μόνο 100 αμινοξέα θα ήταν ίση με την πιθανότητα ενός τυφλού που προσπαθεί να βρει ένα συγκεκριμένο κόκκο άμμου στην έρημο της Σαχάρας, και μάλιστα που το πετυχαίνει όχι μόνο μια φορά αλλά τρεις φορές!

Τα παραπάνω λοιπόν, δεν είναι θεωρία (όπως η εξέλιξη) , ούτε προσωπικές υποκειμενικές απόψεις, όπως οι δικές σου ή οι δικές μου, αλλά «ξερά» μαθηματικά !!

ΑΝ μετά από αυτά θέλει κάποιος να ΠΙΣΤΕΥΕΙ στην τυχαιότητα μιας εξελικτικής πορείας της ζωής, είναι βεβαίως δικαίωμά του.
Το να πιστεύει όμως κάποιος στην επέμβαση μιας διάνοιας, δεν θα πρέπει απλώς να είναι σεβαστό από όλους, αλλά είναι σαφώς πολύ απλούστερο, αλλά και πολύ λογικότερο . . .

Αναδημοσίευση από: http://www.physics4u.gr/articles/2003/creationvital.html

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2008

Μου γράφουνε για την «εξέλιξη», και απαντώ:

Μου γράφουνε για την «εξέλιξη», και απαντώ:

«Κορυφαίο πραγματικό θαύμα στην δημιουργία, είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Και μετά σου λένε ότι όλα γίνανε τυχαία!
Τυχαία η ύπαρξη και η λειτουργία του φαινομένου της ζωής;
Και εκείνο το πείραμα των Μίλλερ και Γιούρυ, τι σου λέει, σχετικά με την «αρχέγονη σούπα» που την έχουν διαπεράσει λέει, ηλεκτρικές εκκενώσεις; Ξέρεις, σου λέω για τον σχηματισμό αμινοξέων από ανόργανα συστατικά, αμμωνία, διοξείδιο του άνθρακος κλπ.
Στα ανθρώπινα κύτταρα υπάρχουν περίπου 200.000 πρωτεΐνες και ένζυμα, που τα δομικά τους στοιχεία είναι τα διάφορα αμινοξέα. Ο χρόνος όμως που απαιτείται για τυχαίο συσχετισμό μιας από αυτές τις διακόσιες χιλιάδες πρωτεΐνες είναι, κατά προσέγγιση, 300 φορές περίπου μεγαλύτερος από την ηλικία της Γης που υπολογίζεται σε 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, λένε οι επιστήμονες. Το ίδιο ισχύει και για την τυχαία διαμόρφωση ενός από τα 2000 ένζυμα ενός βακτηρίου, που προαπαιτούνται για την ύπαρξή του και την έκφραση λειτουργίας του, και που αποτελεί μηδενική έως αρνητική πιθανότητα.
Πρέπει λοιπόν, να παραδεχτούμε το θαύμα, που λες!

Ο άνθρωπος δεν είναι προϊόν μιας εξέλιξης και μάλιστα τυφλής και τυχαίας, αλλά δημιούργημα Θείο.
Διάβαζα στην «Καθημερινή», για τα πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα σχετικά με τον άνθρωπο του Νεάντερταλ, ευρήματα που αποδεικνύουν ότι είχε μια ευφυΐα ισάξια του σημερινού ανθρώπου, κάτι που καταρρίπτει την μέχρι τώρα άποψη ότι επρόκειτο για κάποιο ανθρωποειδές, από το οποίο εξελιχτήκαμε.

Άλλωστε, και εκείνη η ιστορία του πιθηκάνθρωπου αποδείχτηκε μια μεγάλη απάτη που στήθηκε για να τεκμηριωθεί η θεωρία της εξέλιξης. Αποδείχτηκε δηλαδή ότι κάποιοι είχαν πονηρά ανακατέψει κόκαλα πιθήκου και ανθρώπου!

Για την ακριβή αναίρεση της Θεωρίας της Εξελίξεως μπορείς να διαβάσεις δύο βιβλία:
1. «ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ - Ή ΠΩΣ ΟΙ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟΙ ΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ ΟΤΙ ΤΑ ΕΙΔΗ ΕΞΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ», του π. Ιωάννη Κωστώφ, Φυσικού, εκδ. Αποστολικής Διακονίας.

2. «ΕΞΕΛΙΞΗ Ή ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ;», του Βασίλη Πολίτη, Βιολόγου. Εκλαϊκευμένη επιστημονική μελέτη που δείχνει τους αντιεπιστημονικούς και αυθαίρετους ισχυρισμούς της Θεωρίας της Εξέλιξης. Προλογίζει ο π. Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητής Παν/μίου.

Η «εξέλιξη».
http://video.google.com/videoplay?docid=2822588848596167687&q=cartoons

5 min - Mar 28, 2006
video.google.com

Κάρολος Ροβέρτος Δαρβίνος.

Η διανοητική ανάπτυξη του Δαρβίνου υπήρξε αργή. Στο σχολείο του Σρούσμπερυ, όπου άρχισε να φοιτά το 1818, υπήρξε μέτριος μαθητής. Στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, όπου τον έστειλαν το 1825 για ιατρικές σπουδές απέτυχε, επειδή αποστρεφόταν τις παραδόσεις και η παρακολούθηση χειρουργικών επεμβάσεων τού προξενούσε αηδία.
Άφησε το Εδιμβούργο το 1827 για να ακολουθήσει θεολογικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Παραμελούσε τις σπουδές του, αλλά γνωρίστηκε με μερικούς επιφανείς επιστήμονες, και συγκεκριμένα με τον Τζον Χένσλοου, καθηγητή της Βοτανικής, που παρακίνησε το ενδιαφέρον του για τη Φυσική Ιστορία.
Το 1831, με σύσταση του Χένσλοου, ο Δαρβίνος επιβιβάστηκε στο πολεμικό πλοίο «Μπιγκλ» ως φυσιοδίφης για ένα επιστημονικό υδρογραφικό ταξίδι στη Νότιο Αμερική και στον Ειρηνικό Ωκεανό. Στα υψίπεδα των Άνδεων τον δάγκωσαν νοσογόνα έντομα.
Λίγους μήνες μετά την επιστροφή του από το πεντάχρονο ταξίδι του με το Μπιγκλ, άρχισε να εκδηλώνει, με αυξανόμενη συχνότητα, τα συμπτώματα κάποιας ασθένειας, που τον καθήλωσαν σε μια κατάσταση ημι-αναπηρίας.